Projekt oparty na obserwacjach z Bangladeszu z 2025 roku, powstał w okresie politycznej zmiany po masowych protestach studenckich i upadku wieloletnich rządów — w czasie ostrożnej nadziei na demokratyczną transformację.

1. ZOO Waste
ZOO Waste to świadoma gra słów z ideą Zero Waste — hasłem kojarzonym z minimalizmem, recyklingiem i odpowiedzialną konsumpcją. Projekt pokazuje jednak, co dzieje się z odpadami, kiedy przestajemy je widzieć. Dokumentuje jedno z wysypisk w Bangladeszu, gdzie śmieci stają się nie tylko problemem, lecz także przestrzenią życia — trudnym środowiskiem, w którym funkcjonują zarówno ludzie, jak i zwierzęta.

Tutaj współistnienie nie jest wyborem. W tym samym miejscu żyją ludzie i zwierzęta, a ich codzienność toczy się wśród tego, co inni odrzucili. Próby przetrwania za 2–3 dolary dziennie podważają opowieści o zrównoważonym rozwoju i odsłaniają realny, globalny koszt nadprodukcji.

Cykl został wyróżniony w 2025 r. na Tokyo International Foto Awards (TIFA) — brązowy medal w kategorii Press / Environment — oraz na Le Prix de la Photographie de Paris (PX3) — srebrny medal w kategorii Press / Nature / Environment.

2. Epitafium dla królów oceanów
Na mulistych wybrzeżach Zatoki Bengalskiej oceaniczni giganci odbywają swój ostatni rejs. Niegdyś władcy mórz, dziś kończą swój bieg, rozcinani palnikami wśród upału, hałasu i rdzy.
Cykl dokumentuje złomowanie statków w Bangladeszu — jeden z najważniejszych na świecie ośrodków rozbiórki jednostek morskich. Branża ta koncentruje się głównie na ok. 20-kilometrowym odcinku wybrzeża w rejonie Sitakundy (Chattogram), gdzie działa około 120 zarejestrowanych stoczni rozbiórkowych.
Projekt pokazuje ostatni etap życia statku jako odwróconą stronę globalizacji: miejsce, w którym kończy się morski handel, a zaczyna odzysk materiałów, ciężka praca fizyczna i ryzyko wpisane w proces demontażu. To także opowieść o ludziach wykonujących tę pracę — najczęściej niewidocznych w szerszej narracji o transporcie morskim, recyklingu i globalnej gospodarce.

3. Brick by Brick
Pora sucha uruchamia w Bangladeszu nie tylko produkcję, ale i migrację: tysiące osób przyjeżdżają z obszarów wiejskich w poszukiwaniu sezonowej pracy w cegielniach. W rytmie powtarzalnych czynności — formowania, przenoszenia, układania i wypału — cegła przechodzi z rąk do rąk, zostawiając ślad w ciałach, krajobrazie i pamięci miejsca.
Produkcja cegieł w Bangladeszu funkcjonuje w dużej mierze w ramach nieformalnego, energochłonnego sektora opartego na piecach opalanych węglem, z wysoką emisją zanieczyszczeń powietrza i gazów cieplarnianych. Mimo wieloletnich prób regulacji i promowania nowocześniejszych technologii, nieformalne cegielnie nadal pozostają trwałą częścią tego modelu produkcji.